Ataraxia etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Ataraxia etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

29 Mayıs 2011 Pazar

Neofolk, when you are drowning.




After one and a half year of music sharing, I too have decided to make a blog compilation. The first one will be of rather slow paced, sorrowful neofolk bands. Not all the songs are neofolk, actually, nor all the songs are full of misery and melancholy. I tried to make a compilation that shows different stages of unhappiness, therefore there is not a dominant sound.

Bir buçuk yıllık müzik paylaşımından sonra, ben de bir blog derlemesi yapmaya karar verdim. İlk derleme ağır tempolu sayılabilecek, hüzünlü neofolk gruplarından. Gerçi, ne tüm şarkılar tamamen neofolk, ne de her bir şarkı melankoli ve yoksunlukla yüklü. Mutsuzluğun farklı evrelerini gösteren bir derleme yapmaya çalıştım, bu yüzden baskın bir hava yok.

Neofolk, when you're drowning.

17 Temmuz 2010 Cumartesi

Ataraxia




Daha önce bir klip paylaşmış olduğum Ataraxia, yirmi küsür yıldır müzik yapmakta olan bir İtalyan grubu. Her albümlerinde biraz farklılaşıyorlar, bu yüzden albümleri bağımsız olarak dinlenecek bir grup. Kendilerinden iki albüm koyuyoruz;


Orlando

Orlando, tahmin edilebilir, ağır tempolu, hafif hüzünlü bir neofolk/neoclassical albümü. Virginia Woolf'un aynı isimdeki (Orlando: A biography) kitabına atıfta bulunmakta.


Paris Spleen

Orlando'nun tam aksine çılgın, tutarsız, neşeli bir albüm. Bütün albüm bir çeşit sirk veya kabare havasında geçiyor. Söz-müzik de bu yönde. Alışmak için sabır isteyen, ancak alışınca tadına doyulmayan bir albüm. Albümün adı nereden geliyor çok aşikâr, ancak blogdaki genel kültür seviyesi düşük olduğundan; Charles Baudelaire, en sevdiğim belki.